۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۲, یکشنبه

Niggerlips/ Martín Espada


"سیا لب‌شتری" لقبِ مدرسه‌ایِ
من بود.
داگلاسِ هم من را به همین نام می‌خواند
مکانیکِ ماشین، با خالکوبی‌های سبزش
رویِ هر ساعد،
و گروهِ کری از صورت‌هایِ گردِ صورتی
که نیش‌هایِ خوشمزه‌شان باز بود
از ردیفِ عقبِ کلاس‌هایی که،
سرشان رفته بود از وزوز معلم‌هایی
که بسیار به کندی حضور و غیاب می‌کردند.

داگلاس لاف می‌زد
از گشت‌زدن‌هایِ با ماشینش
نزدیکِ پیاده‌روهایِ بچه‌هایِ سیاه‌پوست
تا یک تفنگِ بی‌خشاب را نشانه بگیرد،
تا کاکاسیاه‌ها را بِرَماند
مثل دسته‌ی کلاغ‌ها از درخت،
این‌طور می‌گفت.

پدرِ پدربزرگم لوئیس هم
یک کاکاسیا بود،
کفاشی در تپه‌های قهوه‌ی
پورتو ریکو، 1900.
خانواده او را چون راز می‌پنداشتند
و هیچ عکسی از او نگاه نداشتند.
پدرم به خاطر می‌آورد
پودرِ سفیدِ بچه را
که هرگز نتوانست
پوستِ مسیِ سمجش را سفید کند،
و خانواده می‌گویند که
او هنوز مگسی در شیر است.

۱ نظر:

محمدحسين جديدي نژاد گفت...

سلام
من چند وقتی به دلیل صانحه ای نبودم. یا بهتر اینکه روی تخت دراز کشیده بودم.
الان آمدم دیدم این شعرها را ... دیدم اینجا عضوم. اما اول شخص مفرد را یادم نمی آید... گمان می کنم از دوستان فیس بوک بودید. اما باورکنید چیزی یادم نمی آید.
این وبلاگ من است:
http://quietman1.blogspot.com/

خوشحال میشوم کمکم کنید در شناخت دوباره دوستانم که شما یکیش باشد |[شاید البته].
ایمیل:
mh.jadidinejad@ut.ac.ir
اسکایپ:
mh.jadidinejad